آنان گفته شود : كيستيد ؟ پاسخ دهند : اهل صبر ، سؤال شود : بر چه صبر كرديد ؟ جواب دهند : بر انجام طاعت حق و دورى از معصيت خدا . پس پروردگار مىفرمايد : راست گفتند ، آنان را وارد بهشت نماييد . و اين است قول خداى عزّ و جلّ « همانا كامل داده مىشود اجر صابران بدون حساب . » حضرت مولا على بن ابىطالب عليه السلام فرمود : الصَّبْرُ صَبْرانِ : صَبْرٌ عِنْدَ المُصيبَةِ حَسَنٌ جَميلٌ ، وَ أحْسَنُ مِنْ ذلِكَ الصَّبْرُ عِنْدَما حَرَّمَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَيْكَ . وَ الذّكْرُ ذِكْرانِ : ذِكْرُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عِنْدَ الْمُصيبَةِ ، وَ أفْضَلُ مِنْ ذلِكَ ذِكْرُاللَّهِ عَنْدَما حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْكَ فَيَكُونُ حاجِزاً . « 1 » صبر دو نوع صبر است : صبر در مصيبت كه خوب و پسنديده است و بهتر از آن صبرى است كه در برابر آنچه خداوند حرام كرده به خرج دهى تا از ارتكاب گناه در امان بمانى . و ياد دو نوع ياد است : ياد خدا در وقت مصيبت و برتر از آن ياد خداست در برابر آنچه خدا بر تو حرام كرده تا آن ياد مانع تو از كار حرام شود . حضرت باقر عليه السلام مىفرمايد : لَمّا حَضَرَتْ عَلِىَّ بْنَ الْحُسَيْنِ الْوَفاةُ ضَمَّنِى إلى صَدْرِهِ وَ قالَ : يا بُنَىَّ ، اوصيكَ بِما أوْصانى بِهِ أبى حينَ حَضَرَتْهُ الْوَفاةُ وَ بِما ذَكَرَ أنَّ أباهُ أوْصاهُ بِهِ : يا بُنَىَّ ، إصْبِرْ عَلَى الْحَقِّ وَ إنْ كانَ مُرّاً . « 2 » زمانى كه حضرت علىّ بن الحسين را وقت وفات رسيد مرا به سينه گرفت و فرمود : پسرم ، تو را به آنچه كه پدرم حضرت سيّدالشهداء به وقت رسيدن

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 90 ، حديث 11 ؛ وسائل الشيعة : 15 / 237 ، باب 19 ، حديث 20369 . ( 2 ) - وسائل الشيعة : 15 / 237 ، باب 19 ، حديث 20370 ؛ الكافى : 2 / 91 ، حديث 13 .